1950'li yıllar...Anadolu'da bir kara lastik modası baş gösteriyor ki neredeyse çarık ve deri pabuçları unutturuyor. Ucuz ve dayanıklılar çünkü. Dağda da tarlada da giyilebiliyor. 1990'lardan sonra Türkiye'de birçok şeyde görülen değişim kara lastik devrini de hızla bitirdi.Gelişen ayakkabıcılık sektörü hem kara lastik ayakkabı üretenleri unutturdu,hem de ufak çaplı ayakkabı tamiri,satışı yapan dükkanları...

Artık iyice kırsal kesimlere çekilmiş bir ayakkabı türü oldu kara lastik...Kadın modelleri topuklu bogazının etrafı halkalıdır. bazı üreticiler durumu abartıp kara lastikten çok farklı modeller üretse de pek tutmamıştır.Kara lastiklerin pek sağlıklı olduğu söylenemez.Bu ayakkabılar kışın soğuk yazın sıcak tutmaktadır. ayağın kenarında siyah bir kir tabakası bırakır.Bazen terden dolayı bastıkca cork cork benzeri bir ses çıkarırlar ve kara lastikler yoksulluk varoldukça varolmaya devam edeceklerdir. 

Eskiden bu ayakkabıları kentlerin varoş mahallelerinde de görmek mümkündü ama artık görülemez oldular.Uzun zaman öncesinde vazgeçilmez o.Şimdilerde ise unutulmazların arasında son deminde.Hayat hızla  akıp giderken,yeni nesil bilmese de birçok kişide kara lastiğin bir anısı vardır elbet.Hele hele yeni alındığında  mutlu olan çocuklar... Belki çoğu zaman başucunda saklanırdı...İlk adımlar onunla beraber atılırdı...

Eski zamanlarda her anıda vardı o vardı aslında.Köyün dersine derme çatma oltalarımızı atarken, rengârenk bilyelerimizi tokuştururken, saklambaç oynarken, köy düğünlerine giderken, top koşuştururken, bağda bahçede çalışırken,oyunlar oynarken, çığlık çığlığa ağlarken ya da gülerken hep o vardı.Siyahî, adsız bir kahramandı o.üstüne basıp ezmekten vazgeçmediğimiz.

Siyah renkli oluşu, asil oluşundan değildi.Matemin rengini taşısa da; yoksul köy çocuklarının en büyük sevinciydi.Yırtılınca ya da tekini kaybedince üzüldüğümüz, küçük avuçlarımıza gözyaşları doldurduğumuz kara lastiğimizdi o....